การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

การก่อสร้างสถานีวิทยุสื่อสารแม่ข่ายทุ่งใหญ่

ระยะที่ ๔ (ครั้งที่ ๒)

เช้าวันที่สาม หัวหน้าเอิบฯแจ้งว่า วันนี้เจ้าหน้าที่เขตฯ ที่มาร่วมสนธิกำลังภารกิจงานฯจะทำงานได้ถึงเวลาเที่ยง เพราะช่วงบ่ายจะต้องนำกำลังไปส่งที่สำนักงานเขตฯ เพราะว่า วันรุ่งขึ้นเจ้าหน้าที่ฯที่ลงทะเบียนเรียน กศน. จะต้องเข้ารับการสอบประเมินผลประจำภาค ซึ่งเป็นเรื่องที่นอกเหนือการเตรียมการ ส่งผลให้กำลังพลลดลงครึ่งหนึ่ง และจะส่งผลให้ภารกิจตามแผนงานล่าช้าออกไปด้วย เจ้าหน้าที่ชมรมฯ จึงได้ประสานแผนกำลังพลเพิ่มเติม เพื่อให้ภารกิจเป็นไปตามแผนงาน

นอกจากนี้ คณะนายแพทย์ภูมินทร์ ที่เดินทางมาสมทบร่วมภารกิจก็จะต้องเดินทางกลับพื้นที่ จ.ศรีสะเกษพร้อมพี่อ๋อย ซึ่งติดราชการที่ กทม. ด้วยเช่นกัน กาแฟข้างกองไฟเช้านี้ จึงเต็มไปด้วยหัวข้อการปรับเปลี่ยนแผนงาน เพื่อให้ภารกิจเดินหน้าตามแผน

งานครึ่งวันเช้านี้ จึงเต็มไปด้วยความรีบเร่ง ด้วยต้องเร่งงานจากกำลังที่มีอยู่เต็มที่ในครึ่งวันนี้ให้ได้เนื้องานมากที่สุด ก่อนที่กำลังพลจะต้องแยกย้ายเดินทางกลับในช่วงบ่าย

แผนงานวันนี้ เป็นงานติดตั้งวงกบอลูมีเนี่ยมและงานติดตั้งโครงซีลายน์ต่อจากเมื่อวาน รวมทั้งงานที่ต้องใช้กำลัง เช่นงานปรับพื้นดินใต้อาคาร

วงกบอลูมีเนียมบานเกล็ด ที่พี่อ๋อยนำมาสนับสนุนเขตฯทุ่งใหญ่ทุกครั้งที่มีภารกิจจำเป็นต้องใช้ สั่งทำจากโรงงานผลิตที่ กทม. ใช้วัสดุคุณภาพสูง ฝีมือปราณีต สวยงามแข็งแรง

การตั้งวงกบหน้าต่างอลูมีเนียมแต่ละวงใช้เวลามาก เนื่องจากต้องวัดตัดซอยแบ่งโครงซีลายน์ที่ใช้ยึดตัววงกบและมีรายละเอียดชิ้นส่วนรอบข้างมาก อีกทั้งต้องคำนวณระยะระหว่างผนังแผ่นไม้เฌอร่าที่จะต้องยึดติดในภายหลังอีกด้วย เครื่องมือไฟฟ้าเกือบทุกตัว ถูกหยิบขึ้นใช้งานสลับกับวางลง ตลอดทั้งวัน

หัวสว่านเจาะเหล็กที่ช่างอั๋นนำมาหลายอัน สุกกร่อนลงและทื่อไม่สามารถเจาะเหล็กได้หลังจากที่ผ่านการใช้งานสองชั่วโมง จึงต้องทำการเปลี่ยนหัวสว่านบ่อยๆ นายศุภิจ พรหมมี เจ้าหน้าที่หน่วยฯมหาราช นับเป็นกำลังสำคัญที่ช่วยให้งานดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ด้วยเป็นคนอารมณ์ดี ยิ้มแย้มแจ่มใส คอยพูดเล่นชวนหัวเพื่อนร่วมงานเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศการทำงานที่รีบเร่ง โดยเฉพาะในช่วงบ่ายนั้นที่เคร่งเครียดและอ่อนล้า เมื่อกำลังพลลดลงถึงสองในสาม ผ่อนคลายสนุกสนานลงมาก

และเมื่อได้เวลาเที่ยงครึ่ง ช่างโสก็นำอาหารขึ้นมาส่งตรงเวลา และปริมาณอาหารก็เพียงพอสำหรับทุกคน ไม่เหมือนกับวันแรก ที่อาหารไม่เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนอิ่ม แต่พอเพียงให้หายหิว เนื่องจากเป็นงานวันแรก การคำนวณปริมาณอาหารสำหรับกำลังพลจึงผิดพลาดไป

เมื่อได้อาหารแล้ว ต่างก็พยายามหาที่หลบแดดเท่าที่จะหาได้ แต่ไม่ใช่สำหรับทุกคน "กินกลางแดด" ก็ได้รสชาติไปอีกแบบ

ร่มเงาโคนไม้ต้นนี้ เป็นอีกมุมหนึ่งที่ถูกจับจองสำหรับนั่งกินมื้อเที่ยงทุกวัน การนั่งกินมื้อเที่ยงใต้ร่มเงาไม้บนเขาถึงแม้จะร้อนและไม่สะดวกสบาย แต่บรรยากาศธรรมชาติรอบๆตัว ก็ช่วยให้รสชาติอาหารดีขึ้นมาก

หลังมื้อเที่ยงแล้ว พวกที่ต้องเดินทางกลับกล่าวคำอำลา ทำให้บรรยากาศการทำงานช่วงบ่าย เงียบเหงาลง เพราะเหลือกำลังพลเพียงสิบเอ็ดนาย และเมื่อช่างอั๋นสั่งติดเครื่องปั่นไฟ พวกเราที่เหลือก็เดินลงเขา ก้มหน้าก้มตาภารกิจงานต่อไป จนกระทั่งตกเย็น วงกบหน้าต่างประตูอลูมีเนียมบานสุดท้ายก็ติดตั้งเสร็จเรียบร้อย

ช่างอั๋น นำกระจกที่พี่อ๋อยตัดมาให้จาก กทม. ติดตั้งเข้ากับรางอะลูมีเนียมบานเกล็ด ทำให้สภาพสถานีดูดีขึ้นมาก

พี่นกกับน้องโก้ ก็ทำหน้าที่ทั้งเจาะ ยึด ติดตั้ง วงกบและโครงซีลายน์ทั้งวัน แม้บรรยากาศการทำงานจะเคร่งเครียดชุลมุน ด้วยต้องทำงานแข่งกับเวลา แต่สองคนนี้ ก็ไม่อนทรร้อนใจ ค่อยๆทำงานไป ยิ้มหัวเล่นกันไป ตลอดบ่ายนั้น

และเมื่อพระอาทิตย์ตกดินอีกครั้ง ช่างอั๋นก็สั่งปิดเครื่องปั่นไฟ หลังเก็บเครื่องมือทำงานเข้าที่แล้ว พวกเราเดินขึ้นยอดเขา มองดูแสงสุดท้ายของวันนี้ด้วยความอ่อนระโหยโรยแรง

และเช่นทุกวัน หลังเลิกงานเมื่อลงจากเขา พวกเราจะนั่งสนทนาคุยเล่นชวนหัวกันระหว่างเดินทางกลับที่พัก ซึ่งอยู่ห่างลงไปในหุบเขาสี่กิโลเมตร ช่วงเวลายี่สิบนาทีหลังรถในความมืดและอากาศเย็น ดูเหมือจะเป็นเวลาที่ทุกคนได้ผ่อนคลายจากการทำงานมาตลอดทั้งวัน ทำให้ลืมความเมื่อยขบเหนื่อยล้าได้ดี สิ่งที่มักนึกถึงในช่วงนี้คือ มื้อค่ำ!