เสือที่ทุ่งใหญ่ยังมีให้เห็น

ดังนั้น งานแรกๆ จึงมาแจกสาธารณูปโภคต่างๆ พวกอาหาร ยา แท็งก์น้ำ เสื้อผ้า แล้วพัฒนามาสู่งานโซลาร์เซลล์ เพราะเห็นว่าอยู่ในป่าในพื้นที่ทุรกันดาร อย่างหน้าฝนการเดินทางลำบาก ดังนั้น การจะปฏิบัติงานอะไรก็แล้วแต่วิทยุสื่อสารสำคัญมาก แต่พลังงานไม่มี ดังนั้น จึงติดตั้งโซลาร์เซลล์ตามหน่วยพิทักษ์ป่าต่างๆ ไปเรื่อยๆ เพราะเราไม่ได้มีเงินก้อนใหญ่ คือเมื่อหาเงินมาได้ก็นำมาทำทีละครั้งๆ ไป

ส่วนงานวิทยุสื่อสาร แรกๆ ก็พัฒนาระบบวิทยุของหน่วยพิทักษ์ป่าต่างๆ เพราะบางหน่วยสายอากาศ สายสัญญาณชำรุด ตัววิทยุสื่อสารชำรุด เราก็แก้ซ่อม เรามีโอกาสที่ดีคือ เรามีเจ้าหน้าที่ของชมรมเป็นสมาชิก เป็นช่างซ่อมวิทยุสื่อสาร เขาก็มีความสามารถที่จะเข้ามาทำตรงนี้ ก็มาทำโดยไม่ได้คิดอะไร ทุกอย่างก็มาช่วยกันทำ ออกเงินเองด้วย

งานใหญ่อีกอย่างคือการสร้างสถานีแม่ข่าย เนื่องจากทุ่งใหญ่ฯมีหน่วยกระจายกันตามเส้นทางรถทั้งด้านในและด้านนอก ซึ่งไม่สามารถติดต่อกันได้โดยตรง ล่าสุดคือการสร้างชุดโซลาร์เซลล์ขนาดใหญ่ที่หน่วยมหาราช และกำลังสร้างศูนย์คอมพิวเตอร์ ในอนาคตจะสร้างที่สำนักงานเขตด้วย จะเป็นศูนย์เก็บข้อมูลทุกๆ อย่างเอาไว้อย่างเป็นหลักการ เป็นระบบ โดยเฉพาะข้อมูลเกี่ยวกับพื้นที่และสัตว์ป่า รวมทั้งการสื่อสารกับสถานีวิจัยอื่นๆ กับเขตรักษาพันธุ์อื่นๆ ซึ่งถ้าสื่อสารกันได้จะประสานงานด้วยกันได้ดี

"งานอีกด้านหนึ่งในส่วนที่ผมรับผิดชอบคืองานผลักดัน หน้าที่หนึ่งคือการประสานงานกับสถานีวิจัยสัตว์ป่าเขานางรำ ประสานงานกับผู้รู้อื่นๆ ในหลายๆ ด้าน เช่น คนที่รู้เรื่องกล้วยไม้ คนที่รู้เรื่องพันธุ์ไม้ เรื่องสัตว์ป่า เมื่อไปพบเราก็ถ่ายรูป เก็บข้อมูลมา ให้เขาจำแนก ในส่วนของพื้นที่ก็ดูแลเก็บข้อมูล ทำแผนที่ไปเรื่อยๆ เราจะมีทั้งแผนที่ มีทั้งข้อมูลด้านสัตว์ป่า ข้อมูลของสัตว์ป่า ทุกอย่างที่เราสามารถจะเรียนรู้เหมือนกับการดูแลผืนป่า เหมือนเราเฝ้าบ้าน ถ้าเราไม่รู้ว่าในบ้านเรามีของอะไรบ้าง วันหนึ่งมันหายไปเราก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้เรากำลังเรียนรู้มัน ซึ่งจะทำให้จัดการบริหารได้

ประนุช ภูมิพุก

"การบำรุงดูแลรักษาสิ่งที่เราทำไปแล้วมันไม่จบ อย่างสถานีแม่ข่ายเขาพระฤๅษีที่อุปกรณ์ชำรุดบ่อย เพราะที่นี่เวลาหน้าฝน ฝนจะตกตลอดทั้งเดือน ตกทุกวัน ทั้งวันทั้งคืนเป็นเดือนๆ อุปกรณ์ทุกอย่างชำรุดได้หมด เราต้องมีการซ่อมแซม คณะช่างเขาจะขึ้นมาเพื่อซ่อมแซมอุปกรณ์ นอกจากนี้ ในอนาคตมีการมองกันว่าจะมีการตั้งกล้องดักถ่ายเสือ ถ้าเรามีเงินทุนพอเราจะซื้อกล้องเป็นของทุ่งใหญ่ฯเอง ซื้อแล้วเราก็มอบให้ทุ่งใหญ่นเรศวรจัดการกันเอง และจะได้ทำงานเป็นของตัวเองได้ดีขึ้น หรือในอนาคตอาจจะมีการตั้งกล้องวิดีโอในจุดต่างๆ ที่เราเห็นว่าเป็นจุดสำคัญ หรือในบริเวณด่านสัตว์ป่าที่สำคัญๆ ซึ่งใช้ได้ทั้งการเก็บข้อมูลและเรื่องของการดูแลรักษาคนที่จะมาบุกรุกป่า"

ใช่แต่นักธุรกิจไทยเท่านั้นที่จะร่วมด้วยช่วยอนุรักษ์ผืนป่าทุ่งใหญ่ฯ นักธุรกิจชาวอเมริกันคนหนึ่งก็มาช่วยงานของชมรมเช่นกัน

"เขาเห็นป่าทุ่งใหญ่แล้วเขาบอกว่าชีวิตเขาเปลี่ยน ทุกวันนี้เขาก็หยอดกระปุก เก็บเงินแล้วก็ส่งมาให้เรา 3 เดือนส่งครั้งหนึ่ง งบฯเราใช้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อประมาณ ๒-๓ ปีที่แล้วใช้เกือบล้านบาทต่อปี ปี ๒๕๔๙ ที่ผ่านมาใช้ไปเกือบ ๒ ล้านบาท ปีนี้ก็มีแนวโน้มเพิ่มขึ้น จริงๆ จากตัวเลขนี้เราใช้เงินน้อย เพราะไม่คิดค่าแรง และใช้ของถูก เน้นทำเองผลิตเองให้ได้มากที่สุด ถ้าในเรื่องของการขอการสนับสนุนจากสังคมคงจะไม่ทำ แต่จะขอสังคมว่าอย่าสนับสนุนกิจกรรมที่เป็นการเบียดเบียนต่อสภาพแวดล้อม ต่อสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นรอบๆ ตัว ซึ่งเราจะไม่มองไกล ไม่ต้องมาช่วยทุ่งใหญ่ก็ได้ เพียงแต่ว่าในทางตรงไม่สนับสนุนสินค้า ผลิตภัณฑ์ ที่ทำมาจากสิ่งที่ผิดกฎหมายจากธรรมชาติ เช่น ซากสัตว์ หรืออาหารที่เกิดจากสัตว์ป่า อย่างน้อยๆ ก็คือการประหยัดไฟ ประหยัดน้ำมัน หรือประหยัดทุกๆ อย่างที่มีอยู่"

การทำงานของชมรมแห่งนี้ เหมือนเป็นการปิดทองหลังพระ สังคมในวงกว้างไม่ได้รับรู้ นั่นเพราะทางชมรมไม่ได้ประชาสัมพันธ์อะไรมาก แต่ก็มีข้อมูล มีเว็บไซต์ http://www.thungyai.org/thai/aboutus/index.htm ให้ผู้สนใจได้ศึกษาได้ดูตัวอย่าง แม้กระทั่งงานที่ปฏิบัติแล้วผิดพลาด ก็มีการลงเผยแพร่เพื่อเป็นบทเรียนสำหรับคนที่จะทำในอนาคตว่าถ้าทำอย่างนี้มันผิดหลักคุณธรรม

อีกอย่างที่ทางชมรมไม่ทำเด็ดขาดคือ การขายข้อมูลหรือภาพใดๆ ในเชิงพาณิชย์



ที่มา หนังสือพิมพ์มติชน วันที่ ๒๑ เมษายน ๒๕๕๐ คอลัมน์ คอลัมน์ รู้เขารู้เรา หน้า ๒๓
http://www.matichon.co.th/matichon/matichon_detail.php?s_tag=01cho02210450&day=2007/04/21&sectionid=0144